…już jestem przygotowany na spływ Piławą. Rzeka pod ręką, blisko domu rodzinnego, aż wstyd, że dopiero teraz będę ją poznawał lepiej. Większość miejscowości przy rzece, nie jest dla mnie zagadką. Ciekawi mnie czy wody są tak spokojne, jak te na Rurzycy, czy może będzie więcej przygód i przeszkód, na co po cichu liczę. Na ile ta rzeka zastąpi tegoroczny głód Drawy - nie wiem…

Przed startem chyba każdy uczestnik zadał sobie pytanie, co właściwie oznacza ta “…Szyba…” w nazwie. Na trasie już sprawa się rozwiązała, trasa była idealna dla biegaczy, długie i stosunkowo łatwe przebiegi pompowałyby tempo, ale ja tylko szedłem. Te same przebiegi w wydaniu chodzonym sprawiały wrażenie nudy i monotonii, wpadało się z prostej w prostą i rzadko ich charakter się zmieniał, wyjątkiem zielony szlak w Puszczy Zielonce do PK5.

Pogoda miała być kapryśna i urozmaicić, w efekcie do mojego zejścia z trasy raz siąpiło orzeźwiająco i tyle. Także setka była szybka i zachęcała do kręcenia czasów. Bardzo fajna organizacja zawodów, szukanie punktów nie zniechęcało, jako słaby nawigator byłem zadowolony, mogłem skupić się na rytmie. Mam nadzieję, że Hades w następnej edycji nie utrudni tego elementu. Co więcej mapa była świeża i kolorowa! dzięki temu jedyne niezgodnosci polegały na tym, że pojawiła się nowa szkółka leśna i tyle.

Ja wracam za rok, tym razem z innym celem i po lepszym wybieganiu, prawdopodobnie uczynię WSSa głównymi zawodami w 2009, warto.

Klasyfikacja nie była prowadzona na każdym punkcie, nie było dodatkowego spięcia. W sumie nie sprawdziłem swojego czasu na PK6, zrobiłem 44,8km i ponownie wracam z połówką, za każdym razem z lepszą formą ogólną i mniejszym bólem, tym razem było na tyle gładko, że dzisiaj już biegałem.

Zamiast relacji:

PK1: początek na holu policji, po przywitaniu burmistrza, który zapowiadał: “witam was na zawodach na orientację… (w tym miejscu odchylił głowę do Orga i dokończył)…Wielkopolskiej Szybkiej Setce”, deprymujący cios. Punkt z dawką asfaltu do Rakojad, gdzie na poboczu stała wioskowa komisja powitalna z rzadką gościnnością typu: “a skąd, a po co”. Dalej przecinka i podbicie.

PK2: Powrót do wioski, obejście gościnnej ulicy i droga przy stawach rybnych, gdzie przejścia, jakiejś kładki nie było, dalej droga na punkt lekko ukryta na zarośniętym odbiciu w lewo, w momencie dojścia już przetartym przez czołówkę.

PK3: Punkt z podziałem na trzy, 2/3 to dojście do Rejowiec, całkiem sympatyczny marsz czerwonym szlakiem do Niedźwiedzin i wybór ataku, od N, albo od S, my wybraliśmy od góry, faktycznie był wąwóz, faktycznie trzeba było z niego wyjść, z małym podejściem pod górę i lamion, i obsada.

PK4: Znowu zaczynał szlak, znowu w lesie, znowu po prostej, tak do Dzwonowa, gdzie była korekta kierunku i w drodze na łańcuch leśniczówek, od nich na lewo, na prawo i do oczka wodnego, bliżej do jego skraju i podbicie zgodne z opisem punktu, co prawda widziałem lampion już 2km wcześniej, ale to temat na inną historie.

PK5: Przypomina mi to drogę na PK4 podczas H32, wtedy na moim pierwszy rajdzie, taki przebieg mnie pokonał, tym razem zdusiłem kryzys i próbowałem utrzymac tempo, w efekcie zero pomyłek na prostej, dwa odbicia na szlaki zielony i czarny (zysk trasy w Puszczy), i znowu po podpowiedzi szybszych płynne podbicie karty.

PK6: Podejście pod asfalt, przed Rakownią przecina na północ, Boduszewo, gdzie był sympatyczny sklep, nie skorzystaliśmy. Dalej wariant asfaltem do parkingu, odbicie w lewo i po prostej na punkt, już bez tobołów, które poczekały na parkingu. Reszta zostanie pokryta milczeniem ; ).

Gratuluję - Bartkowi za świetny czas i walkę z fatum, miejsce świetne, ale domyślam się, że trafia się zbyt często i Grześkowi za skuteczność, nie odpuściłeś i ustrzeliłeś co Twoje!

Dzięki - dla Pawła za wspólną próbę, mam nadzieję, że zasiałem bakcyla do setek i nr. 9 za pomoc.

Przed swoim pierwszym ultra powinieneś zakomunikować wszystkim znajomym co zamierzasz zrobić, aby czuć się odpowiedzialnym przed nimi za wynik.

Zatem drodzy Czytelnicy, zamierzam wystartować w Wielkopolskiej Szybkiej Setce, teraz mam poczuć się przed Wami odpowiedzialny.

Nie mogę Wam wiele dać, ani wiele obiecać, będę napierał i powalczę…

Kiedy jakiś już czas temu mój przyjaciel podesłał mi linka do strony turysty krajoznaczego, pana Tomasza Plucińskiego, moją pierwszą myślą było pytanie (skierowane do siebie) - co ja w ogóle wiem o podróżowaniu?

Otóż pan Tomasz sprawdził moją moczopędność i zmusił mnie do napisania kilku słów o jego manifeście dobrej podróży. Po kolei, ze zręcznością ostatniego sprawiedliwego (co w wielu kwestiach się kapitalnie sprawdza),  rozlicza się z hipokryzją wyzwań i wyjazdów, wyborów i pomysłów na przygodę. Pierwszym warunkiem jest nastawienie minimalistyczne, ale tutaj pojawia się pierwsze pytanie, na czym ono właściwie polega? na oszczędności i cięciu kosztów? czy może na jak nalżejszym bagażu? Pan Tomasz nie stoi po żadnej stronie, wybiera rozsądek i jest jakby w rozkroku, z jednej strony ceni gadżety (promuje GPS), z drugiej wybiera survival (spanie i oryginalny palnik). Całkiem sprytnie wymyka się od jednoznacznych określeń, proponuje znajomym ten typ wojaży, ale też ceni spokój i lubi podróżować tylko z psem, raz czuje misję przekazania swoich pomysłów, innym razem woli je zachowac dla siebie. Wszystkie opisy tras są przyrządzone dawką ironii, sarka na młodzież, na praktyki amatorów, ale nie własne słabości, ciosy odbiera organizator spływów, bo popędza innych, konstruktor wagonów, bo pancerne, żałośni śpiewacy ogniskowi, bo znają tylko refreny - ale wynika to poniekąd w braku dystansu (ale się naraziłem), już tłumaczę dlaczego. Złośliwości rzucane w przestrzeń mają na celu uczynienie tego miejsca bardziej swoim, czyli wszystko co narusza nasze wyobrażenie jest zabarwione negatywnie i ubite. To wyjazd nie dla poznania, ale dla własnej oceny, zaraz można odbić piłeczkę, że jak ktoś nie daje spać, to po juhc poznawać, lepiej zutylizować. Idąc tym tropem, jedziemy nie w teren, gdzie przykładowo może padać deszcz całą noc, ale we własnę wyobraźnię, po czym widzimy ten deszcz i gula na skacze. Kontynujac, pan Tomasz chce, żeby łamać zakazy fotografowania, bo tak trzeba, ale nie widzi zagrożenia jak taka anarchia postępowania może się rozwinąć, na przykład biorąc dobry przykład i raz łamiąc zakaz, później pójdę na camping i będę wył na sto gwizdków, bo co tam zakaz ciszy nocnej, ten też trzeba obalić. Wracając, brakuje w manifeście pójscia za ciosem, jeżeli czegoś oczekujemy, to sami spełniajmy oczekiwania. Poza tym domyślam się, że pies jest dobrym kompanem, da się pogłaskać i odstraszy dziczyznę, czyli po raz kolejny dokonujemy interwencji w naturze. Ryzykuję, bo lubię jednak pana Tomasza, ale mam wrażenie, że ten obraz podróży jest zbyt osobisty i zbyt restrykcyjny, wycieczka to nie forma z gliny, którą możemy ulepić dla własnych potrzeb, a wyjazd to nie zabawa najeżonego wrażliwca - to umiejętność uśmiechu, nawet jak nic tego nie potwierdza. Parafrazując hasło pana Toamasza  (precz ze sportem, precz z adrenaliną, precz zambicjami), powiem: precz z sarkazmem, precz z krytykowaniem, precz z modelowaniem otoczenia pod puch własnych wyobrażeń.

Post to taka mała zemsta za bolesne słowa: Nie lubię chodzić pieszo (wyjątkiem są góry), bo już po 15 km jestem na tyle zmęczony, że nie chce mi się zwracać uwagi na to, co jest obok drogi.

“Into the Wild” (czyli “Wszystko za Życie”, bądź bardziej poprawne tłumaczenie “W dziczy”) to opowieść o życiowych wyborach Christophera McCandless’a. Amerykanie, jak żaden inny naród, potrzebują legend, potrzebują ognia dla swojej mocnej wiary w bohaterów, w osiągnięcia z pozoru niepodparte logiką, ale żywe i autentyczne. Film dojrzewał przez dziesięć lat, klątwa czasu jednak pęka i rodzi twór wyjątkowy, historię budowaną światopoglądem Thoreau i Londona.

Nie chcę opowiadać tej przygody, ale jest coś w pomysłach, do których wokaliści wielkich kapel piszą ścieżki dźwiękowe, chcąc uczestniczyć w projekcie (tutaj Eddie Vedder wokalista “Pearl Jam”), kiedy aktorzy bez zawahania decydują się na odchudzanie (film jest pożegnaniem osiemnastu kilogramów Emile’a Hirsch’a), kiedy Ci sami aktorzy nie potrzebują pomocy kaskaderów, bo grana postać wrasta w nich zbyt mocno, w końcu kiedy w grę angażują się osoby autentyczne, które zetknęły się z Chrisem w jego walce o siebie.

Nie chcę też pisać recenzji, ponieważ film doczekał się już kilku dobrych i jednej kapitalnej, pod którą się podpisuję. Film igra z emocjami, chce wywołać efekt i rozsiewa swoje przesłania. Po obejrzeniu czułem się zmuszony do działania, zmuszony do podjęcia wyzwań, zminimalizowania potrzeb, to zabieg sprytny i potrzebny widzom, jednak pomysły Chrisa nie są godne naśladowania, dlaczego? - wytłumaczy kapitalna recenzja. Mało jest filmów tak ciekawych estetycznie, jest na co popatrzeć, jest się czym zachwycić, kadry bawią się w swój własny konkurs kadrów, gdzie każdy ma sporo do zaoferowania, moim faworytem jest scena kiedy Chris przedziera się przez puszczę, balansuje na belach powalonych drzew.

Na potrzeby marszobloga film również posiada pewne wartości. Jest to przecież “kino drogi”, eksploruje się nie tylko przyrodę, ale również siebie w niej. To opowieść o podróży, ale obciążonej bagażem wspomnień i doznanych cierpień, to wędrówka terapeutyczna, ma aspiracje do oczyszczenia z ucisków cywilizacyjnych. Jest cel, ale są też ludzie, którzy są niezbędni by do niego dojść, choć wszystko przedstawione jest z użyciem środków socjotechnicznych - to i tak wymowa jest poważna, zmuszająca do podsumowań.

Natura jawi się jako czynnik, który wydobywa z człowieka pouczające refleksje. Bohater zapomina, że survival to sztuka, której się trzeba nauczyć, idzie i podnosi poprzeczkę, nie wiedząc, że warunki (lepsze czy gorsze) mogą się wydłużać w ciągi, a no to przygotowany nie był. To świadectwo, że minimalizm, w skrajnej postaci, to tylko mit, rzecz naiwna i bolesna w praktyce. Chris jednak czegoś dokonał - poznał swoje prawdziwe potrzeby. Jak jeżdżę na rajdy i spływy siłą rzeczy poznaję swoje ograniczenia, uczę się cierpliwości, pokory, pewności siebie, rozsądku, a i tak za każdym razem dochodzi inna cecha, inna korekta, zdaję sobie sprawę, że Chris, poza wyzwaniem, przede wszystkim poznał siebie, zebrał zaliczkę, której nie zdążył spłacić społeczeństwu. Warto poświęcić dwie godziny na ten film.

Pierwsze wędrówki szlakiem Chrisa już miały miejsce, jedną z nich jest opis tej relacji.

Stolica Litwy ma sporo do zaoferowania. Dla mnie jest to miasto kościołów i mix narodowościowy. Zwiedzać można na wiele sposobów, zaproponowany przeze mnie zamknie atrakcje w trzy dni, będzie to zwiedzanie skupione na architekturze i wnętrzach świątyń.

Pierwszy dzień:

1. Ostra Brama i Kościół św. Teresy

2. Cerkiew prawosławna Św. Ducha

3. Unicka cerkiew Św. Trójcy i klasztor bazylianów

4. Filharmonia i inne zabytkowe obiekty przy ul. Ostrobramskiej

5. Kościół św. Kazimierza

6. Ratusz - dawny wileński teatr (premiera Halki Moniuszki)

7. Pałace i cerkwie przy ul. Wielkiej

8. Ważne domy przy ul. Zamkowej - adresy Mickiewicza i Kraszewskiego

przerwa obiadowa

9. Plac katedralny i Katedra wileńska św. Stanisława

10. Stary i nowy Arsenał

11. Góra Giedymina

Drugi dzień:

1. Kościół św. Anny (gotyk) /kościół Bernardynów/

2. Pomnik Adama Mickiewicza

3. Zarzecze - wileński Montmart

4. Cerkiew Przeczystej Bogarodzicy

5. Domy i pałace przy ul. Świętojańskiej Dominikańskiej

6. Pałac Prezydencki

7. Kościół Bonifratów

przerwa obiadowa

8. Uniwersytet Wileński i akademicki kościół św. Jana

9. Zabudowania pojezuickie przy ulicach Tatarskiej i św. Ignacego

10. Klasztor dominikanów

11. Kościół św. Ducha (obraz Bożego Miłosierdzia)

12. Kościół św. Katarzyny i pomnik Moniuszki

13. Radziwiłłowskie pałace, Muzeum Teatru, Muzyki i Kina

14. Kościół Wszystkich Świetych

15. Dzielnica Żydowska

Trzeci dzień:

1. Antokol: kościół św.św. Piotra i Pawła, pałace Słuszków, Sapiehów i Vileisisów, dom św. Faustyny

2. Markucie i Belmont, Muzeum Puszkina

3. Cmentarz na Rossie

4. Subocz: kościoły Wizytek i Misjonarzy

5. ul. Bakszta - Barbakan

przerwa obiadowa

6. Zespół pałacowo-parkowy w Werkach

7. Kalwaria wileńska

8. Góra Trzykrzyska

Powoli szykuję się do spływu na Piławie, znowu mam dylemat co spakować, żeby było dobrze i fachowo, korzystając z tego, że mam taką formę wirtualnego nibypamiętnika, zamieszczę tutaj spis, który przyda się w przyszłości, a może komuś z czytelników przy okazji też.

Powinniśmy targać ze sobą kilka przydatnych rzeczy, takich jak:

- baniaczek pięciolitrowy wody niegazowanej (każdy kajak dwójka), każda głowa musi mieć swój kubek turystyczny;

- dobrze mieć w kajaku gąbkę do wybierania wody (taką jak w myjniach, nie kapielową;

- (namiot, śpiwory i maty wg uznania),

- owadów pewnie trochę będzie, więc można wziąć spray na insekty;

- krem na opalanie z filtrem, jeśli dopisze pogoda to się siłą rzeczy opalimy;

- rękawiczki typu rowerowego, zapobiegają odciskom;

- zapas worków śmieciowych, coby w miarę rozerwania starych wymieniać płynnie + plaster;

- każdy kajak musi mieć sznurek około 4m, coby przywiązać czasami kajak do drzewa;

- pod ręką trzeba mieć kurtki (najlepiej zapakować w osobny worek, albo pelerynki na deszcz); w trakcie spływu lepiej mieć sandały, lekkie buty/kalosze warto spakować w bagażu;

- w trakcie zimniejszych nocy warto mieć zimową czapkę (ciepło tracimy przez głowę); kapelusz od słońca, albo okulary, jeśli nie kapelusz to chustki, bandanki;

- kosmetyki (szczoteczki, mydło na parę, pasta do zębów, krem typu Nivea); apteczka;

- worki strunowe na cenne rzeczy (na tel, dokumenty); weźcie stare ciuchy, szkoda zniszczyć;

- menażkę + sztućce (np. z niezbędnika); przyda się mały sieporek,  scyzoryk/nóż rozkładany;

- każdy kajak musi mieć latarkę na noc;

- ręcznik; kąpielówki i stroje kąpielowe;

- w bagażu komplet cieplejszej odzieży;

- butla na propan-butan z palnikiem (3kg, powinno starczyć); zapalniczkę;

- papier toaletowy i chusteczki;

- folia NRC (jako dodatek);

- ringo i piłka plażowa:)

- jedzenie wg uznania…

Słowa są nośnikami informacji, to oczywistość, ale nośnikami ułomnymi, często wtórnymi i zubażającymi doświadczenie, które przeżywane znaczy więcej dla jednostki niż to zamknięte w słowach. Rzadko używamy słów dla samych siebie, służą one za przekaz dla innych osób, są zatem w pozoru narzędziem, które możemy jako użytkownicy języka, modelować na dowolne sposoby. Ale czy jest tak naprawdę?
Żadne doświadczenie nie jest pozbawione wpływów słów, ponieważ możemy powiedzieć, że człowiek myśli słowami. Pojawia się problem pewnych sytuacji, kiedy to mówimy coś innego, niż mieliśmy to na myśli? Kiedy opisujemy relację z podróży, a ona nie oddaje prawdy przeżycia, jakie nam towarzyszyło.

Istnieje kolejny problem, słowa noszą bagaż nacechowania, rzadko są klarownie zrozumiałe i jednoznaczne. Wiąże się to z wyobraźnią użytkowników języka, dla jednaj osoby komunikat jest dobitnym stwierdzeniem, dla innej już obrazą i ingerencją w wolność. Dlatego pisanie relacji może być dla mnie próbą wyrzucenia wrażeń, zaś dla czytelnika efektem próżności autora. Wypowiadane słowa wywołują stany emocjonalne, dostosowane do danej osoby, prawdopodobieństwo pokrycia się oczekiwań na linii autor-czytelnik jest bardzo znikome. Zdanie: „Jadę na WSS” ma ograniczoną paletę odczytań, ale już zdanie: „Jadę pewny swego na WSS” to już dawka informacji pozatekstowych, które mogą być różnie odczytane, dla przykładu – czytelnik myśli, że używając frazy „pewny swego” mam na myśli dobre przygotowanie i nadzieję na miejsce w czubie, a autor mógł użyć frazy w sensie, jestem „pewny swego”, czyli wiem, że przygotowanie było średnie i wobec tego jadę tylko, żeby podszkolić nawigację, bez szans na wielkie ściganie. Kiedy jedna wypowiedź kreuje ze mnie mocnego zawodnika, druga poświadcza słabe zaangażowanie w dziedzinie, różne odczytania słów świadczą, że język jest w swojej naturze ułomny.

Porażka komunikatu jest spowodowana różnicą między znakiem, a jego desygnatem, odpowiednikiem słownym. Nie zawsze mówiąc o zjawisku, mamy na myśli to samo zdarzenie, co więcej, żeby mówić o jakimkolwiek zdarzeniu – to my musimy je przeżyć, nie może być ono wypożyczone, fikcjonalne (trwa dyskusja w humanistyce, czy osoby, które nie przeżyły holocaustu mogą go opisywać, rozszerzając temat, czy mogą pisać o podróżach osoby, które w rzeczywistości nie były w opisywanych miejscach? Wydaje mnie się, że tak, że jest to możliwe, kiedy włada się tworzywem języka, ale pojawia się przy tym problem lojalności, zatraca się zaufanie do słowa.).

Zaryzykuję stwierdzenie, że każdy szczegółowy opis, ewentualnie nasycony poetyzmami i złożoną składnią, jest szansą by doświadczenie było pełne i zbliżone do faktu, który miał miejsce, im więcej się urozmaici opis, tym jest on bardziej wiarygodny. Każde uogólnienie powoduje, że obraz traci swoją konkretność, na pewno będzie bardziej jednoznaczny, ale też ograniczy możliwości interpretacji. Można budować świat ze zbioru uogólnień, gdzie wszystko jest wprost i klarowne do bólu, ale wtedy też nie mówimy prawdą doświadczenia, a raczej żonglujemy gotowymi formami, które wiedzą jaki noszą komunikat, powoduje to sztuczność rozmowy i szablonowość myślenia. Wówczas jesteśmy ograniczani przez formy, one myślą za nas. Rozszerzając zagadnienie, wtedy mielibyśmy same naturalistyczne obrazy, możliwości przedstawienia abstrakcyjnego, surrealistycznego (itd.) się kurczą.

Ilość słów to także materiał do myślenia, jeżeli napotyka się na problemy w tekście - to albo z ciekawości chcemy wgłębić się w zawartą ideę, albo się zniechęcamy i nie dajemy szansy, aby tekst się bronił. Nie sugeruję, że co długie to dobre, ale długie może mieć sporo do zaoferowania, a słowo długie rozumiem jako obszerne, ale także jako szczegółowe i nasycone skojarzeniami.

Kolejnym zagadnieniem jest zasób słów, to on kreuje wypowiedź, jeżeli użycie bazuje na ograniczonych możliwościach – to opis siłą rzeczy nie zbliży się do doświadczenia, będzie traktował o temacie, ale tylko po łebkach. Pisząc relację prosta – ograniczam nie tylko sam tekst, ale również swoje przeżycia, samego siebie. Podporządkowując się komuś, odgórnie narzuconej lekturze, także rezygnuję z siebie. Myślę, że styl mówi o człowieku, ale nie powinien on być modelowany do sytuacji, to sprawia, że stajemy się bardziej przewidywalni, zależni od opinii. Tekst powinien pisać się sam.

Trochę moje pisanie wskazuje na to, że jestem przeciwny prostemu i komunikatywnemu (z pozoru) pisaniu, nie jest to moją intencją. Chcę wskazać możliwości pisania kreatywnego, które opiera się na samodzielnym myśleniu i pomyśle. Język nie powinien odwzorowywać doświadczenia, powinien w sposób twórczy je budować i urozmaicać. To, że nie podlegamy reakcjom warunkowym, różni nas od zwierząt, powinniśmy korzystać z procesów myślowych, jest to szansa, z której zbyt rzadko czerpiemy.

Chciałbym wierzyć, że nie istnieje odgórny narrator, który nam mówi jak mamy pisać i myśleć, a co za tym idzie zbliża nas do prawdy. W dziejach ludzkości już takie czasy były. Chciałbym wierzyć też, że człowiek posiada wachlarz cech indywidualnych, a tworzywo jakim jest język może dany charakter odsłonić. To nie styl ma nami kierować, to my powinniśmy go kreować.

Kuerti, ja też bym powiedział, że prawda opisu to proces, ale proces nieograniczony, czysty w intencjach i wyborze środków, proces płynny i zgodny z tym co podpowiada oko, proces oddania siebie poprzez słowo.

Nadal myślę, że temat nie jest zamknięty. Można sporo tutaj dodać i polemizować.

Cztery trasy, przy różnych poziomach trudności.

Umiejętność balansowania z precyzją i lekkością linoskoczka.

Długofalowe zachowanie czujności.

Długie i szybkie zjazdy tyrolskie.

Bezpieczeństwo zakąszone strachem.

Jako amator turystyki aktywnej bardzo polecam. Wiem, że rzecz wymaga rozsądku i szacunku w trakcie, wiem także, że jest to doskonałe urozmaicenie zwykłych treningów. Nie wiem jak przeszedłem całość - skoro zmagałem się w dzieciństwie z lękami przestrzeni i wysokości. Do moich przeszkód-faworytów zaliczyłbym tarzana, opony i skośne kłody, zaś do moich przeszkód-problemów zaliczyłbym siatkę, drabinę i tyrolkę. Pewnie tam wrócę, ale jadnak dobrze czuć grunt pod stopami.

RUDNICA PARK

Napotkane dzisiaj, sprowokowane chwilą, zachowane na dłużej. Spacer + aparat =