Mam wrażenie, że jeśli coś nas interesuje, to często szukamy elementów tej materii w zupełnie niespodziewanych miejscach i momentach. Zainteresowania zmuszają nas do specyficznej interpretacji, często lekko na siłę, ale zawsze w zgodzie z sobą. Co jest tematem marszobloga – mam nadzieję widać, a co dzięki temu znajduję – mam nadzieję umieszczać w serii “przypadków marszolekturowych”.

Dzięki mojej współlokatorce mam dostęp do tzw. Wysokich Obcasów, bynajmniej nie tych noszonych, a tych czytanych. Ta wkładka, ten dodatek do GW jest z pewnością ciekawy dla kobiet, porusza wartościowe tematy, nie dławi się w typowym dla prasy kobiecej wyławianiu tanich sensacji i wygładzonych portretów. No, mniejsza o to, zalety dodatku to inna bajka, nie moja bajka. Mnie interesuje zamieszczony wywiad z Jurijem Andruchowyczem w cyklicznie zamieszczanej rubryce z wywiadem tzw. Męskiej Końcówce (ponownie tytuł konstruowany dwuznacznie).

J. A. – “(…) imponuje mi zachodnie, zmysłowe podejście do życia. Do ciała. Ono wynika moim zdaniem w wyższego dobrobytu, który z kolei pociąga za sobą ateizm. W systemie ateistycznym najwyższym dobrem i celem jest każde odrębne ludzkie życie. I to właśnie ludzkie życie w postaci cielesnej, fizycznej. Ponieważ w ateizmie wiadomo, że oprócz życia tu i teraz nie ma już nic, nie ma niczego po śmierci, to życie zyskuje na wartości. Życie zaklęte w ciele jest zdeterminowane, żeby zdążyć. Natomiast w systemie wschodnim, w przypadku Jarofiejewa – rosyjskim prawosławiu, dominuje quasi religijność, która powoduje abnegację wszystkiego, co związane z ciałem, a gloryfikuje to, co związane z duchowością. Nigdy zresztą nie rozumiałem, co to znaczy “duchowość”. Duchowość to nie jest kultura, to nie jest religijność – może suma kultury i religijności? Moim zdaniem ta “duchowość” sama w sobie jest jakimś symulakrem.

Ale ciało i dusza wcale nie muszą ze sobą walczyć. Bardzo fajnie powiedział kiedyś taki jogin: “Czasami dla rozwoju duchowego nie ma nic lepszego, niż pograć sobie w piłkę”. I to jest świetna synteza ciała i rozwoju duchowego.”

Cały wywiad jest opublikowany w Wysokich Obcasach nr 24 (527) sobota 13 czerwca 2009. Szanuję Andruchowycza za jeszcze jedną rzecz, jest autorem przekładów z polskiego Tadeusza Konwickiego, o którym pisałem pracę magisterską, z której będę się jutro bronił, więc trzymajcie kciuki!