Kiedy jakiś już czas temu mój przyjaciel podesłał mi linka do strony turysty krajoznaczego, pana Tomasza Plucińskiego, moją pierwszą myślą było pytanie (skierowane do siebie) – co ja w ogóle wiem o podróżowaniu?

Otóż pan Tomasz sprawdził moją moczopędność i zmusił mnie do napisania kilku słów o jego manifeście dobrej podróży. Po kolei, ze zręcznością ostatniego sprawiedliwego (co w wielu kwestiach się kapitalnie sprawdza),  rozlicza się z hipokryzją wyzwań i wyjazdów, wyborów i pomysłów na przygodę. Pierwszym warunkiem jest nastawienie minimalistyczne, ale tutaj pojawia się pierwsze pytanie, na czym ono właściwie polega? na oszczędności i cięciu kosztów? czy może na jak nalżejszym bagażu? Pan Tomasz nie stoi po żadnej stronie, wybiera rozsądek i jest jakby w rozkroku, z jednej strony ceni gadżety (promuje GPS), z drugiej wybiera survival (spanie i oryginalny palnik). Całkiem sprytnie wymyka się od jednoznacznych określeń, proponuje znajomym ten typ wojaży, ale też ceni spokój i lubi podróżować tylko z psem, raz czuje misję przekazania swoich pomysłów, innym razem woli je zachowac dla siebie. Wszystkie opisy tras są przyrządzone dawką ironii, sarka na młodzież, na praktyki amatorów, ale nie własne słabości, ciosy odbiera organizator spływów, bo popędza innych, konstruktor wagonów, bo pancerne, żałośni śpiewacy ogniskowi, bo znają tylko refreny – ale wynika to poniekąd w braku dystansu (ale się naraziłem), już tłumaczę dlaczego. Złośliwości rzucane w przestrzeń mają na celu uczynienie tego miejsca bardziej swoim, czyli wszystko co narusza nasze wyobrażenie jest zabarwione negatywnie i ubite. To wyjazd nie dla poznania, ale dla własnej oceny, zaraz można odbić piłeczkę, że jak ktoś nie daje spać, to po juhc poznawać, lepiej zutylizować. Idąc tym tropem, jedziemy nie w teren, gdzie przykładowo może padać deszcz całą noc, ale we własnę wyobraźnię, po czym widzimy ten deszcz i gula na skacze. Kontynujac, pan Tomasz chce, żeby łamać zakazy fotografowania, bo tak trzeba, ale nie widzi zagrożenia jak taka anarchia postępowania może się rozwinąć, na przykład biorąc dobry przykład i raz łamiąc zakaz, później pójdę na camping i będę wył na sto gwizdków, bo co tam zakaz ciszy nocnej, ten też trzeba obalić. Wracając, brakuje w manifeście pójscia za ciosem, jeżeli czegoś oczekujemy, to sami spełniajmy oczekiwania. Poza tym domyślam się, że pies jest dobrym kompanem, da się pogłaskać i odstraszy dziczyznę, czyli po raz kolejny dokonujemy interwencji w naturze. Ryzykuję, bo lubię jednak pana Tomasza, ale mam wrażenie, że ten obraz podróży jest zbyt osobisty i zbyt restrykcyjny, wycieczka to nie forma z gliny, którą możemy ulepić dla własnych potrzeb, a wyjazd to nie zabawa najeżonego wrażliwca – to umiejętność uśmiechu, nawet jak nic tego nie potwierdza. Parafrazując hasło pana Toamasza  (precz ze sportem, precz z adrenaliną, precz zambicjami), powiem: precz z sarkazmem, precz z krytykowaniem, precz z modelowaniem otoczenia pod puch własnych wyobrażeń.

Post to taka mała zemsta za bolesne słowa: Nie lubię chodzić pieszo (wyjątkiem są góry), bo już po 15 km jestem na tyle zmęczony, że nie chce mi się zwracać uwagi na to, co jest obok drogi.