Obecnie turystyka to wyścig zbrojeń, firmy ścigają się na przepustowość tkanin, wzmacniając przy tym ich odporność i niezaciągalność, bo jak łatwo zniszczyć poliester tłumaczyć nie trzeba. Technika ruszyła na pomoc, laboratoria ćwiczą praktyczność przedmiotów, dogadzają w miarę możliwości i korzystają z innych nauk. Wobec tego na rynek z każdym sezonem trafia świeża porcja nowych bajerów. Gadżetowcy po to ciułają, żeby móc później sprawdzić elastyczny kręgosłup swoich minimalistycznych znajomych i napotkanych współturystów. Pozostali cieszą oko, wyliczają ile kaszek Gerber równa się nowe kije Exel’a.

Dla przykładu śpiwory syntetyczne zdobyły szturmem rynek, ale wtedy cicho się mówiło o wkładkach do nich, moskitierach z prawdziwego (fabrycznego) zdarzenia, czy jakichkolwiek płachtach. Kije trekkingowe były ociosane z drewna, takie ciupagi turystyczne, a nie regulowane NW z wbudowanym krokomierzem na dokładkę. A co zrobić z komarami, zwykle tną jak chcą, jednak koncerny wypuszczają świece przeciwkomarowe, w stylu: “zapal światełko spokoju”, szykują szeleszczące tkaniny, które odstraszają spragnione samice. Nie straszna jest woda, możemy zawinięci w płachtę położyć się w wypełnionej po brzegi wannie i nic nie przecieka, możemy kupić skarpety, w których chodzenie po mokrym nie jest groźne, bo szczelnie oddzielają stopę od wody. Ciekawe są namioty rozkładające się w dwie sekundy, po czym odkręcamy korek z maty, a ta sama się napompuje i woła do spania. Czołówki już mogą oświetlać autostrady, plecaki nie ważą, bo są dobrze wyważone na plecach i cienka granica się przesuwa.

Nie jestem przeciwny wyścigowi zbrojeń, przeciwnie, jeśli można uczynić turystykę aktywną przyjemniejszą, to niech tak się stanie. Jeśli następuje progres, to niech się utrzyma. Moje obawy dotyczą innej sfery. To, co teraz jest normą, do niedawna było wyjątkowym komfortem, to, co dawniej było komfortem, teraz zamienia się w survival. Powoduje to ograniczenie atrakcji, czyli nieprzewidzianych sytuacji na trasie. Sprzęt zaczyna myśleć za nas. Nie pozwoli się zamoczyć, porwać, zajmuje mało miejsca i mało waży. Wtedy turysta zamiast wspomnień, wraca ze migawkami wspomnień ukrytymi na karcie SD, zamiast snuć opowieści, woli pokaz slajdów. Brak problemów sprzętowych to również brak ekstremy, brak historii mrożących krew w żyłach, brak emocji i relacji oryginalnych. Wtedy mówi się “zrobiłem”, a nie “osiągnąłem”, wtedy poznaje się ograniczenia producentów, a nie swojego organizmu. Projektując przyszłość, wyobrażam sobie świat wracający do klasyków literatury podróżniczej, czytających dla przykładu Pałkiewicza, którzy to mają ironiczny uśmiech, bo dla nich Syberia nie jest straszna, to lajcik. Do tego przyczyniła się również słaba kondycja kultury, ale to problem bardziej złożony. Co więcej, nie widzę szans na poprawę, taka sytuacja będzie się pogłębiać, siłą rzeczy amator z biegu wygląda jak profesjonalista i przenosi tą otoczkę na swój cel, często na wyrost. W temacie pewnie wiele do powiedzenia mają himalaiści, bo wyprawy wysokogórskie to biznes jak każdy inny. Autor motta blogu widział ten problem już w swoich czasach, smutne, ale nie pomylił się w swoich sądach.