Słowo konstruuje obraz naszego postrzegania, bez niego bylibyśmy ledwie bezbarwną wydmuszką. Jest silne, sugestywne i przede wszystkim wolne.

Przez podróże ludzie uczyli się widzenia przestrzennego, ono budowało wrażliwość, skłaniało do refleksji, zacierało w pewnym stopniu zachwyt nad szczegółem, makro zostało zepchnięte przez pejzaż, punkt zastąpiony przez szerokie kadry (to ryzykowna teza, ale jednak).

Jak czytam Stasiuka, Kapuścińskiego, K. Nowaka, Halika, Cejrowskiego, Pałkiewicza, całą paletę współczesnych podróżopisarzy – to mam nieprzeparte wrażenie, że środki przez nich używane są dostosowane do kontekstów w jakich mają występować i te konteksty biorą górę nad swobodą językową, dynamiką wolnych skojarzeń. Schylenia ku publicystyce, ku anegdotom, ku przewodnikonaśladownictwie oddalają prozę od osobistego, prywatnego i jednak intymnego pisania, a szkoda. I kiedy już myślałem, że tak musi być, że każda relacja z wędrówki przefiltrowana jest przez warunki dla i kiedy – odkryłem Bruno Schulza.

Jeden fragment utwierdził mnie w przekonaniu, że językiem można oddać wszystkie piętra uczuć i wrażliwości, że można marszopisać w sposób oryginalny i zaskakująco ponętny.

 

„Szliśmy wśród tego włochatego brzegu ciemności, ocierając się o niedźwiedzie futro krzaków, trzaskających pod naszymi nogami w jasną noc bezksiężycową, w mleczny, fałszywy dzień, daleko od północy. Rozpruszona w biel tego światła, mżąca ze śniegu, z bladego powietrza, z mlecznych przestworzy, była jak szary papier sztychu, na którym głęboką czernią plątały się kreski i szrafirunki gęstych zarośli”

– Bruno Schulz, Sklepy Cynamonowe